Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Waarom is een koe?
Waarom is een koe?

Description

Alledaagse, maar ook wezelijke dingen worden aan de orde gesteld. Let op: alleen lachen wanneer dat van toepassing is...!


My Links

? Home
? My Profile
? Weblog Archives
? Friends
Jongerenavonden Doorn
Jongerenavonden SRA
Schepping of evolutie?
Mijn geloof
<%LinkTitle%> <%LinkURL%>

Tot welke categorie behoor JIJ?!

Iedere week rijd ik twee keer naar Zwolle heen en weer. Op de heenweg vergezeld van behoorlijk wat medebestuurders in een lange rij, waarin de rode remlichten rijkelijk vertegenwoordigd zijn. Op de terugweg vergezeld door de sterren. Kortom, tijd genoeg om je gedachten eens te laten gaan, naar een plaats waarvan je van te voren niet weet dat je er terecht gaat komen...

 

Maandag was zo'n avond. Rond half 11 is het rustig op de weg, geen straatverlichting. Je ziet ergens wat autolichten en verder de vele sterren boven je hoofd. Bij uitstek de gelegenheid om je niet af te laten leiden en weg te dwalen, tot bijna op het punt dat je je niet meer bewust bent van je omgeving. Ik zeg bijna, anders zou binnen de kortste keren de stilte buiten het brommen van de motor, doorkliefd worden door een sirene...

 

.....Ik stond op een plein. Er was een enorme menigte. En ik vroeg me af waarom er zo'n oploop was. Na enige moeite kon ik een blik werpen op de bijna lege cirkel die in het midden van de menigte ontstaan was. Er stond een blok, schitterend geschilderd, met een fluweel zachte bovenkant. Ongetwijfeld een verrukking om er op te mogen staan. Maar het was een blok, een gewoon blok. Dat zou je wel niet zeggen als je erop stond, maar nu ik er van een afstandje naar stond te kijken leek het op een uit zijn proporties gegroeide aardappelkist, die weliswaar schitterend was afgewerkt, maar ook niet meer dan dat. Ooit moest dit blok veel meer in zich hebben gehad…

 

Op het blok stonden drie mannen. Ik bekeek ze eens goed, en verbaasde me.

De eerste man vermaakte zich duidelijk en stond met een air alsof het hele blok van hem was. De tweede man had het ook wel naar zijn zin, maar voelde zich ook wat ongemakkelijk.

De derde man was zenuwachtig. Hij draaide maar en keek om zich heen. Soms rechtte hij ineens zijn rug en ging stevig staan, alsof hij iets van zich af wilde schudden, maar hij liet zijn schouders toch weer zakken. Soms gingen zijn handen omhoog, naar zijn nek. En op een van deze momenten volgde mijn blik zijn handen. Geschokt deinsde ik iets terug en mijn mond viel open. Om de nek van deze man zat een strop!

Ik begreep waarom hij zo'n zenuwachtige indruk maakte en ik keek naar de andere twee. Ook deze mannen hadden een strop om hun nek. De schok was zo mogelijk nog groter. Niet meer zozeer omdat ze ook een strop om hadden, maar om het feit dat het ze vrijwel niets deed.

En nu ik er beter naar keek, zag ik dat de strop met regelmaat strakker werd aangetrokken. Drie ter dood veroordeelde mannen, en maar een van hen leek dat te beseffen…

Ik stond als aan de grond genageld. Ik wilde roepen, maar mijn stem stokte…

 

De menigte keek duidelijk hoog op naar de mannen op het blok. Vooral de eerste was hoog in aanzien, hij stond dan ook op de beste plaats. De laatste vonden de meesten een beetje zielig. Maar ze stonden daar toch maar op dat prachtige blok. En de strop? Bijzaak…

 

Plotseling maakte zich uit de menigte een Man los. Hij liep naar de eerste persoon op het blok toe. Ik kon Hem niet goed zien, maar Zijn houding straalde een en al bewogenheid uit. Hij sprak de eerste man aan. 'Geef je strop aan mij, kom van dat blok af. Laat mij voor je sterven.' Ik voelde de verbazing opnieuw in me opkomen. Hoe kon dat? Waarom zou iemand dat willen? Ik keek naar de persoon op het blok. Die zou natuurlijk ontzettend blij zijn om zijn straf te kunnen ontlopen! Maar toen ik zijn gezicht zag, vlogen in mij de emoties opnieuw alle kanten op. Een en al minachting voor de Man die voor hem stond. 'Over welke strop hebt U het? Wat denkt U eigenlijk wel? Dat ik iemand nodig heb? Zie wie ik ben! Ik heb macht, ik sta op het prachtige fluweel van deze sokkel. Zei U strop? Haha!' De Man voor hem, keek naar hem op, de tranen liepen over zijn wangen. Hij zei niets meer. Ik wilde het wel uitschreeuwen: 'Voel dan aan je nek! Er zit een strop! Je staat op het punt om veroordeeld te worden en te sterven!' Maar geen geluid kwam uit mijn keel.

 

De Man uit de menigte ging naar de tweede persoon op het blok. Die voelde zich nog ongemakkelijker dan hij al was. Deze persoon zou toch zeker wel op het aanbod van de Man ingaan! Dacht ik. De Man zei opnieuw: 'Geef mij je strop. Laat Mij voor je sterven.' De tweede persoon zei niets. Hij schuifelde wat heen en weer. Voelde aan zijn nek en keek naar het blok waar hij op stond. Hij keek van het blok naar de menigte. 'Wat moet ik doen?' 'Kom van het blok af,' antwoordde de Man. De persoon op het blok liet zijn hoofd zakken. Ik zag hem aarzelen. Plotseling hief hij zijn hoofd weer op: 'Ik heb er zoveel moeite voor gedaan om op dit blok te mogen staan. De mensen zullen me verachten. Ik kan het niet.' De Man antwoordde met zachte stem. 'Geef Mij een kans, het zal je rust geven. Je veroordeling is zwaar, en het juk van veracht te worden is vele malen lichter. Er staat je zoveel meer te wachten.' De persoon schokte met zijn schouders. Voelde aan de strop. Keek weer naar de menigte. Hij schudde zijn hoofd: 'Nu nog niet.'  Ik kon mijn ongeloof bijna niet bedwingen. Hij ging liever dood, dan dat hij zijn verworven plaatsje opgaf?! Voelde hij dan niet dat die strop werd aangetrokken? Dat het zo te laat zou kunnen zijn? Dacht hij nou werkelijk niet na?

 

De Man was inmiddels naar de derde persoon gegaan. Deze man wilde duidelijk van zijn strop af. En opluchting vervulde me, dat er toch eindelijk iemand zou zijn die het aanbod van de Man zou aannemen. Vol verwachting keek ik naar hen. De Man zei opnieuw: 'Geef mij je strop, kom van het blok af. Laat Mij voor je sterven.' Ik wachtte op het grote moment. 'Dat kan niet.' Dat kan niet? Wat kan niet? 'Ik kan niet van het blok afkomen. Tenzij dat Degene die mij veroordeeld heeft, mij hier afhaalt, kan ik niet van het blok afkomen.' Ik schudde van verwarring mijn hoofd. Ja, natuurlijk. Je kon niet zomaar van het blok afstappen, en die strop van je nek halen. Verslagen boog ik mijn hoofd. Wat nu?

De zachte stem van de Man uit de menigte klonk weer. 'Ik ben gekomen in de Naam van Degene die u veroordeeld heeft, om uw plaats in te nemen.' Ik keek weer op, ik kon er met mijn verstand niet bij. Degene die deze mannen veroordeeld had, stuurde Iemand om hun plaats in te nemen?! Ze stonden daar toch niet voor niets? 'Ik ben Zijn Zoon, en in de Naam van Mijn Vader ben ik gekomen,' klonk de stem opnieuw. Mijn haren gingen bijna overeind staan. Welke vader stuurt nu zijn zoon om de plaats in te nemen van een stel veroordeelden? Dat kon maar twee oorzaken hebben. Of die vader wil van zijn zoon af, of hij heeft de veroordeelden ontzettend lief. Deze Zoon was zo bewogen en had duidelijk geen tegenzin, dat alleen de laatste optie maar van kracht kon zijn. Ik voelde een rilling over mijn rug gaan. Wat voor een liefde moest dat zijn?!

Ik keek weer naar de derde persoon. Nu zou hij wel van het blok afkomen! Maar hij stond er nog steeds. Zijn schouders ingezakt, zijn hoofd gebogen. De strop om zijn nek. 'Ik kan niets doen, ik heb er geen kracht voor.' Moest hij nu toch sterven? Omdat hij te zwak was? 'Laat Mij het dan doen! Je bent vermoeid en belast, Ik zal je rust geven!' De persoon keek wanhopig. 'Dat kan toch niet zomaar?' Hij zakte weg in een devote houding en staarde niets ziend over de menigte…

 

De Man huilde. 'Kinderen, zo vaak heb ik u, als een hen haar kuikens, bijeen willen vergaderen. Maar u hebt niet gewild…' Hij liep de menigte weer in. Ik wilde het wel uitroepen, uitschreeuwen! Ik keek om me heen, waarom zei er dan niemand iets? Toen zag ik de stroppen om de nekken van de menigte om me heen. Vertwijfeld en geschokt liet ik mijn hoofd hangen. Zij allemaal? Allemaal veroordeeld?

Ik liet mijn hoofd zakken. Ik zag het fluweel onder mijn voeten. Ik hief mijn handen op en voelde de strop om mijn eigen nek…


Posted: 11:51, 19/3/2008
Comments (0) | Add Comment | Link

Afsterving: natuurlijk...

De herfst laat zich aanzien. Voelen deden we het al een tijdje. Vanaf augustus ongeveer. Maar nu komen ook de echte herfstkleuren zich presenteren. Als ik maandag- en donderdagmiddag richting Zwolle rij, geniet ik van de grote verscheidenheid aan kleuren die de bomen langs de A28 ten toon spreiden. Maar tegelijkertijd is er de wetenschap dat het niet lang zal duren. Het blad valt en vergane glorie is hetgene wat de boom ons nog te zeggen heeft. Daarop volgt de wetenschap dat de boom na enkele maanden opnieuw tot ontplooiing zal komen. En daar kijk ik altijd met grote verwachting naar uit. Het biedt me hoop. Niet alles is wat het is. De boom lijkt dood, maar het is slechts een afstervingsproces om hem opnieuw te kunnen laten leven. Zijn doodse armen opnieuw met volle luister naar het hemelruim te laten uitstrekken. In de winter als een roep om hulp, in de zomer als een juichkreet.

Het valt mij op hoevaak dit afstervingsproces in de natuur voorkomt. De arend bijvoorbeeld. Er komt een moment in zijn leven waarin het lijkt of hij dood gaat. Zijn veren laten los, zijn snavel laat los. Hij kan niet meer eten en duikt als een zielig hoopje in elkaar. Op het moment dat het voorbij lijkt te zijn, leeft hij ineens op. Zijn snavel en veren groeien aan en hij wordt sterker dan ooit tevoren.

En dan bepaalde sierplanten in de tuin. Na de eerste bloeitijd knip je ze af en ze bloeien ze voor de tweede keer in hetzelfde jaar. Wilgenbomen die geknot moeten worden. Menselijkerwijs gesproken moet je ze pijn doen om ze er beter van te laten worden. Om ze voller te laten zijn en meer tot hun recht te laten komen.

Menselijkerwijs gesproken, zei ik. Het is ook iets menselijks. Karakters, er moet aan gesneden en gesnoeid worden, juist om ze sterker te laten zijn. Maar wie bepaald hoe dat karakter moet zijn? Wie is degenen die snoeit? Bepaalt de overheid dat, via de opvoeding van de ouders? Wetten? Normen en waarden? Vaak doen we het zelf. Voor ons, maar ook voor de ander. Het is maar waar je je visie vandaan haalt.

Ik heb een eeuwenoude visie. Twintig eeuwen maar liefst. Een die moeilijk is en waar ik niet aan kan tippen. Maar wat ik wel probeer. Ik wilde wel dat iedereen dat deed. Het zou er stukken beter uitzien in de wereld. Maar deze visie, die begon met de komst van de eerste mens, gaat langzaam teloor in de tijd. Het schijnt dat hij achterhaald is. Maar of de huidige visie(s) de situatie verbeterd, is nog de vraag.

Oja, mocht je het willen weten, mijn visie komt uit de Bijbel. Actueler dan je denkt!


Posted: 09:31, 11/10/2007
Comments (1) | Add Comment | Link

Geestdodend

Mijn beroep is tekendocent en ik zeem de muren. Van het klaslokaal. En niet alleen van die van mij, maar van de hele gang. Inderdaad. Einde van het schooljaar.

Geestdodend werk. Meter na meter inkt verwijderen. Zittend al dan niet staand met een fles Glassex en een zeem. En een cd-speler op de achtergrond. Nou ja, muziek op de achtergrond, de cd-speler staat op een tafeltje. Een zeer variabel muziekschema heb ik al achter de rug. Het moet enigszins bij de identiteit van de school passen. Ik heb het Bundekoor, Terry Malcolm, Israël-worship, Heart-Cry - zang en een klassieke mix de revue horen passeren. Om de afgeknapte geest weer enigszins op te kalefateren.

M'n nog aanwezige collega's liggen dubbel om alles wat ik uit m'n mond geratel krijg. Maar ik blijf er gewoon serieus onder. Vind ik zelf. Maar dat zal wel aan dat 'geestdodend' liggen. Ik hoef maar een opmerking te maken en ze beginnen al te brullen. Schijnt grappig te zijn. Daarom gaat deze hele blog ook nergens over. Ik ga maar gauw weer naar m'n lokaal voor het gaat regenen...


Posted: 15:30, 18/7/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Ik zeg maar zoo... maar dierentuin kan ook...

Driedubbelovergehaalde klinklare onzin! Huh? Ja, zoals ik het zeg! Het is vrijdagmiddag en je loopt in Blijdorp. Ineens hollen alle mensen één kant op en staan er in tegenovergestelde richting agenten.Gorilla ontsnapt. Op dat moment zie je er de lol wel van in, tot je hoort dat er iemand zwaargewond is geraakt. Het uitje wordt een stuk minder plezierig. Het het mij ook kunnen overkomen...

De consternatie is groot. Wild gebarende mensen. Een overvol restaurant. Een grote groep mensen rond een ooggetuige. Een leuk verhaal om mee thuis te komen, denk je. Misschien staat er morgen wel iets over in de krant...

Je moet weg, je oog valt op een traumahelicopter. Hmm, het is toch ernstiger dan je dacht...

 

De volgende morgen staat er een grote foto op de voorpagina van de krant. Met artikel. Inderdaad, er staat 'iets' over in de krant. De week erna weer. Ophef over het gedrag van de gewonde. Kledingmerken met de naam van de bewuste gorilla. En als klap op de vuurpijl beginnen mensen klachten in te dienen omdat 'Bokito' wordt geacht nu een tijdje in zijn binnenhok te verblijven. Ik vraag me af of die mensen echt 's nachts wakker liggen. Omdat dat arme beest nu niet nog een poging kan doen om te ontsnappen. Verbannen naar het binnenhok waar hij heel de winter doorbrengt. Dat doet me denken aan een condoleanceregister voor een doodgeschoten musje... Ik zie het zo voor me dat bepaald soort mensen de kranten naspeurt, verheugd opspringt bij een dergelijk bericht, want men heeft weer iets om te protesteren. Driedubbelovergehaalde klinklare onzin, inderdaad!

 

Ik heb me al vaker afgevraagd waar het heen gaat met Nederland. Jazeker, ik heb ook reden om te protesteren. Overgrote billboards met het vrouwelijk lichaam, liefst zo extravagant mogelijk gepresenteerd, die iedereen ongevraagd voor zijn neus geschoteld krijgt. Tweeduizend naakte mensen in een parkeergarage, om de expressieve neigingen van een kunstfotograaf tot uitdrukking te brengen. Diezelfde neigingen zorgen voor 5 naakte vrouwen te fiets, waar we over een tijdje op tweedimensionaal vlak, meer dan levensgroot van mee mogen genieten.

Ik denk aan een column van Helene Prul. Steengoed vond ik hem. Het kwam hier op neer, dat als de christenkindertjes een beeld over de heidenkindertjes van het zuidelijk halfrond hebben, dat naakte kindertjes onder een palmboom inhoud. Komt er een zendeling langs, krijgen ze kleren aan. In ons land werkt het precies andersom. Wij gaan van aangekleed naar naakt. Het beeld wat de heidenkindertjes van ons hebben is waarschijnlijk blote mensen op een strand.

Dat heet dan de gecultiveerde samenleving. Ik heb, dankzij mijn opvoeding, altijd een ander idee gehad van eigenwaarde. In ieder geval niet het zoveel mogelijk bloot geven, in de letterlijke zin van het woord, van het lichaam. Ik ben blij dat er nog zoiets als kleding bestaat.

Uiterlijke welvaart? Nederland? Hoe moet ik dat opvatten? De meeste uiterlijke welvaart probeert men via Sonja Bakker weer te verwijderen. Daarnaast lijkt men, net als in het continent aan de andere kant van de evenaar geen geld te hebben om zich fatsoenlijk te kleden. Ik denk dat we kunnen stellen dat zowel de uiterlijke als de innerlijke welvaart in Nederland snel achteruitgaat. We spreken elkaar over 10 jaar nader...


Posted: 14:50, 7/6/2007
Comments (1) | Add Comment | Link

Ongeringd of beringd?

Gisterenavond werd ik door een opmerking herinnerd aan de oorzaak waarom ik geen ringen meer draag. Ik ben nooit echt een sieradenmens geweest, maar ik had toch aan elke hand een stel ringen.

Tot ik in 2004 na mijn havo-examen met een club vriendinnen op vakantie ging in Zeeland. Een week waarin de zon overvloedig scheen en het elke dag gemiddeld zo'n 30 graden was. Met als gevolg dat we bijna dagelijks aan het strand te vinden waren. Even zwemmen, en dan weer roosteren in de zon.

 

Op een bepaalde leeftijd ben je nogal ijdel, als het gaat om bruin worden. (En ongetwijfeld op nog meer punten.) En van die witte randjes om je vingers, stel je dan niet echt op prijs. Ik had dus mijn ringen op de hoek van mijn strandlaken gelegd. Toen ik enige ogenblikken later terug kwam van een frisse duik, constateerde ik dat er wat zand op mijn strandlaken gekomen was. Waarop ik besloot hem uit te kloppen. Een half uur later realiseerde ik me dat mijn ringen, als gevolg van mijn ijver, aan een luchtreis onderhevig waren geweest. Zoeken geblazen, maar het mocht niet baten.

Sindsdien loop ik ongeringd door het leven en heb me voorgenomen dat de eerste ring die ik weer zal dragen, een ring is die mijn verbintenis aan een (aanstaande) levensparter weergeeft.

 

Overigens vind ik het helemaal geen probleem, dat die dingen niet meer in de weg zitten. Vieze randjes om je vingers. Met zeepsop proberen ze van je vingers te halen. Enz. Enz. Vooral in een vak en met een hobby als de mijne. Verf, kleirandjes, enz. Nee, dan maar zo. En ik vergeet nog het geijkte spelletje van een gezamelijk verveelmoment, klap-uno! Pijnlijke harde slagen van beringde vingers. Ik mag ze dan wel ondergaan, maar ben er zelf niet de oorzaak van. Vooralsnog... Tot die bewuste levenspartner ineens op de deurmat staat. Iedere morgen trek ik vol verwachting de deur open, maar het laat zich nog niet aanzien.

Mensen, ik groet u!


Posted: 11:00, 23/5/2007
Comments (1) | Add Comment | Link

Ik vraag me af...

Iedereen vraagt zich wel eens iets af. Jij niet? Echt wel, want jij vraagt je op dit moment af, of jij je wel eens iets af vraagt! Ik heb daar ook wel eens last van. En ik vraag me nu even af, in welke situatie. Maar dat komt ongetwijfeld zo weer boven drijven.

 

De Dikke Van Dale zegt over afvragen het volgende:

     af·vra·gen (wk.ww., zich ~)

          1 zichzelf een vraag stellen

          2 zijn vraagtekens plaatsen bij => betwijfelen

 

Je vraagt jezelf wel eens af, wat anderen van je denken. En dan plaats je daar je vraagtekens bij. Zoiets... In ieder geval zijn we goed in onszelf vragen stellen, maar nog veel beter in het plaatsen van vraagtekens. Vooral bij dingen die ons niet eens aangaan. Vaker nog laten we het niet bij een vraagteken, maar wordt er ook nog een (veroordelende) uitspraak gedaan.

Dit even terzijde...

 

Onlangs vroeg ik me af, of mijn autoband niet veel te zacht was. En ik wist het zeker, toen een collega mij er op attendeerde. Nou had ik al wel een hele tijd het gevoel dat mijn auto wel erg zwaar stuurde. En vooral met keren, zat ik me daar toch te hengelen aan het stuur! Uiteindelijk toch maar een benzinepomp opgezocht en de luchtslang erop gezet. Van de 2 bar die erin hoort te zitten, was nog 1,01 bar aanwezig. Redelijk plat... Toen ik weg reed, was het eerste wat me op viel, dat het sturen zo makkelijk ging!

 

Jezelf iets afvragen, kan dus ook wat goeds opleveren. Zij het zo, dat je er mee aan de slag gaat. Je kunt jezelf iets afvragen en je hele leven met de vraagtekens blijven zitten, zo het al van belang was. Of in mijn geval met een verzwaarde stuurbeweging. Maar een vraag, vraagt om een antwoord. Heb je geen zin om het uit te zoeken, plaats dan gewoon geen vraagtekens...

 

Had ik me zelf al afgevraagd, waarom ik deze blok geschreven heb??!


Posted: 15:37, 20/4/2007
Comments (2) | Add Comment | Link

Gedachtengoed

Mensen die verdwijnen. Zomaar. Soms zie je het aankomen. Soms ook niet. Maar ze gaan. Hoe dan ook. Zomaar... Zomaar?

Ze waren zo prominent aanwezig in je leven. Vulden een deel van je persoonlijkheid. Zonder hen ben je niet wie je bent mét hen in je leven.

 

Het bezoekje aan mijn oma. Elke week weer. De dropjespot op de koelkast. Op zo'n hoogte dat je er als kind op je tenen net bij kan. Met een onbeperkte limiet aan het aantal. Aantrekkelijke bezoekjes...

Haar humor, als ze perongeluk zoetjes in de soep gedaan had, en die niet meer te eten was. Ze lachte er die week erna nog om. Of onze hamster, meegenomen in z'n loopbal en in alle stilte op de grond neergezet. Na verloop van tijd keek oma met grote ogen wat er langs haar voeten gezeild kwam en een onbedaarlijke lachtbui volgde.

Ministeck, 'mens erger je niet', kamertje verhuur. De geijkte dingen van het wekelijks bezoek.

 

Het is voorbij. Ze verdween uit ons fysieke leven. In een kist onder de grond. Verdwaasd bleef je achter. Na een aantal weken stonden er ineens wat spullen uit oma's huisje bij ons. Spullen die bij ons ruimte opvulden. Maar die een leegte uitdrukten van de plek die oma verlaten had.

 

Oma is niet tastbaar meer. Ze leeft enkel nog voor in m'n gedachten. Maar ook dat verwatert. En wat in gedachten is, is niet reëel voor een ander. Maar ik zal nooit aan haar bestaan twijfelen. Ik ben het levende bewijs dat ze bestaan heeft. Zonder haar, was ik er niet geweest. Niemand zal er ooit over denken om mij te overtuigen van het tegendeel. In de zin van 'ik heb je oma nooit gezien, dus ze bestaat niet'.

 

Vreemd dat men het wel presteert om het bestaan van God te ontkennen. En dat terwijl Hij lééft! Terwijl alles om ons heen er op wijst dat er een God moet zijn. Ik ben het levende bewijs dat Hij bestaat. Zonder Hem, was ik er niet geweest. En toch probeert men mij te overtuigen van het tegendeel. In de zin van 'ik heb God nooit gezien, dus Hij bestaat niet.'

Waarom is het voor zo veel mensen van wezelijk belang dat God níet bestaat?! Bang om niet meer zelf de touwtjes in handen te hebben? De verantwoordelijkheid dragen? Vreemd, dat als die touwtjes uit handen glippen, God er de schuld van krijgt. En dat terwijl Hij niet eens zou bestaan. Men heeft een zondenbok nodig.

 

Ongeloofelijk, maar waar!! Jezus Christus heeft de functie van zondenbok op zich genomen! Om de relatie tussen God en mensen, die het liefst Zijn bestaan ontkennen, weer te herstellen. Ken jíj je verantwoordelijkheid?!


Posted: 15:21, 29/3/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Creationisme

Soms verbaas ik mij erover dat het grootste gedeelte van de wereldbevolking zo'n groot geloof heeft. Zó groot dat je gelooft dat een boom uit zichzelf ontstaat. Of een bloemetje. Of een schaap. Het léven opzich. Maar als je vraagt of men gelooft dat een huis uit zichzelf ontstaat, kijken ze je aan of je gek bent. Eveneens kijken ze je zo aan als ik zeg dat ik geloof dat bomen, bloemtjes, schapen, het léven, door Iemand gemaakt zijn. Ongeloofelijk! Wat zeg ik? Inderdaad, ongelóófelijk....

 

Dinsdagavond keken we tijdens de bijbelstudie een DVD over creationisme. Life's story. Waarin werd gesteld, dat als Darwin 150 jaar geleden van het DNA af had geweten, zijn boek nooit uitgekomen zou zijn. Daarnaast, waarom zijn zoveel organismen afhankelijk van elkaar om te overleven? Een papegaaivis bijvoorbeeld, leeft van koraal. Of eigenlijk van de algen op het koraal. Was er geen koraal geweest, dan zou de papegaaivis het niet overleven. Het koraal daarentegen heeft weer baat bij de papegaaivis, anders zou het verstikken onder de algen. Waarom is een dier dat uit zichzelf ontstaan is, afhankelijk van een ander organisme?

Daarnaast bewegen de honderden onder water levende dieren zich op vele verschillende manieren, om te overleven. En dat komt dan uit de zelfde bron voort?

 

De evolutie stelt dat een dolfijn uit een soort koe geëvalueerd is. De dolfijn is het enige zoogdier dat niet door zijn neus of mond ademt, maar door een gat op zijn kop. Hoe is dit dier zo geëvalueerd, door mutatiefouten, zonder tussendoor uit te sterven? Ook worden jonge dolfijnen geboren met eerst de staart. Anders zou het jong halverwege de bevalling stikken omdat het luchtgat zich met water vult. Zou de dolfijn dus uit een koe geëvalueerd zijn, heeft dat proces enige tijd geduurt en zouden alle jonge dolfijnen die geboren werden in de periode dat het dier nog met de kop naar buiten kwam, gestikt zijn. En zouden er geen nieuwe dolfijnen zijn gekomen, om verder te evalueren. Hadden wij dus geen dolfijnen, wat natuurlijk enorm zielig is voor al die dolfijnenfankindertjes... Wat moesten wij, toen we jong waren, zonder Flipper?

 

Nee, de dolfijn is geschapen zoals hij ís! Gemaakt, door de Schepper van alle dingen. Net zo goed als dat jij en ik gemaakt zijn! De desbetreffende DVD vermelde eveneens, dat mocht men elke cel, orgaan, ieder aspect, alle bouwstoffen en uitleg hoe het in elkaar past, van bv. een vis, opschrijven, je een rij boeken krijgt van 500 keer naar de maan en terug. En dat van één dierenrás!! En dat zou uit zichzélf ontstaan zijn?! Door fóuten in de voortplanting? Daar heb je écht een groot geloof voor nodig! De natuur zit zo in elkaar dat elke fout die zich voordoet in het DNA, bij de voortplanting, door de rest van het DNA gecorrigeerd wordt. Is deze fout zo groot, dat het aan het dier te zien is, dan is het in vrijwel alle gevallen te zwak om te overleven...

 

Overigens gebeurt er de laatste tijd weinig bijzonders, wat betreft de evolutie. Qua wetenschappelijke ontwikkeling gaan we vooruit ja, maar dat is geen argument. De Romeinen waren veel verder ontwikkeld dan de Middeleeuwers, en dat was eeuwen later. De mens had toen 46 chromosomen en heeft nu 46 chromosomen. En komt men erachter dat het kindje in de moederschoot er één meer heeft, wat dan neerkomt op het Syndroom van Down, dan laat men het het liefst vermoorden, omdat het kind anders zo'n verschrikkelijk leven zou krijgen. Wie zegt, in de optiek van de evolutie, dat het geen verbetering is? Een mutatiefoutje, waardoor we wellicht een supermens krijgen? Ze gaan in ieder geval gelukkiger door het leven, dan de meeste van ons...

 

Willen we gewoon liever niet, dat er Iemand is die ons gemaakt heeft? Zodat we gewoon onze eigen gang kunnen gaan? Geen verantwoording af hoeven te leggen, van wat de mens geworden is?

Natuurlijk zijn er overeenkomsten tussen diersoorten, en wellicht ook tussen dier en mens. Maar we moeten toch ook op dezelfde planeet overleven! Schitterend toch, dat rassen zo verschillend zijn, maar ook zoveel overeenkomsten hebben? Ze zijn door dezélfde Maker ontworpen! En je kunt Hem leren kennen!De Bijbel zegt: 'Wie de Zoon heeft, die hééft het eeuwige leven!' En de Zoon is Jezus Christus. De verachte Timmerman, door velen verworpen. Maar Hij heeft Zijn leven gegeven, zodat de relatie tussen de mens en zijn Schepper weer hersteld kan worden! 'Niemand heeft zoveel liefde, dan hij, die zijn leven zet voor zijn vrienden.' En dat heeft Jezus gedaan! Voor jóu!! 'Zo lief heeft God de wereld, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een íeder die in Hém gelooft, niet sterft, maar eeuwig leven heeft!'

 

www.creationisme.nl

www.real-life.nl


Posted: 08:01, 2/3/2007
Comments (3) | Add Comment | Link

Wintersport

'Ik ga niet skieën hoor. Nee, ik ga wel mee, maar ik heb van de zomer mijn enkelbanden gescheurd en het is nog best een zwakke plek, dus... Wat zeg je? Stevige skischoenen? Ja, maar ik vind het toch wel wat eng.' Wel ja, ik had mijn verhaaltje goed ingestudeerd, ik ging níet skieën. Een beetje op de tien kinderen letten die meegingen, was al voldoende reden om mee te gaan.

 

Zaterdagmorgen, 17 februari 2007, om 9.50 uur, arriveren we in Les Diablerets. Weinig sneeuw, maar met de gegeven weersomstandigheden was dat te verwachten. Weliswaar ligt er in de achtertuin, zo'n tweeenhalf meter lager dan de straat (het huis stond op/in een berg) wel 15 centimeter sneeuw, maar dat omdat de zon er niet bij kan komen. Het terras blaakt in het zonlicht en de sneeuw is daar dan ook ver te zoeken. Die middag gaan we met de kids naar een oefenpiste en voor ik het weet glij ik zelf ook met een noodgang de piste af.

 

Ik?? Ik ging toch niet skieën?! Ik had het kunnen weten. Dat ik het toch niet zou kunnen laten. De lokroep van de sneeuw, die de energie met volle kracht in je doet opborrelen. Om dan met de suizende wind langs je oren in volle vaart naar beneden te vliegen. Geen kunst aan. Ik kan dan wel niet remmen, maar het gaat wel lekker zo...

 

Tot ik op een gegeven moment toch snel tot stilstand moet komen. En zo ontwijk ik snel een aantal mensen en sta een aantal meter verder stil. Recht op ja, maar met de ski's gekruist over elkaar. Ik sta een beetje beduusd. Sjoh, nu kan ik al bochten maken en remmen. Zij het dan wat primitief... Ik besluit te gaan skieën op sneeuw waar nog weinig mensen zijn geweest. Een beetje uitdaging mag wel. Op het moment dat ik er overheen ga, bemerk ik dat het niet zo'n goed idee is. De sneeuw is hier ijs en zit vol hobbels. Eenmaal onderaan voel ik me behoorlijk geshaked, maar dat weerhoud me niet om nogmaals de zelfde route te nemen.

 

Als mijn broer even later arriveerd, kom ik tot zijn grote verbazing met grote snelheid langs hem heen zeilen. Terwijl hij net van plan was me over te halen om de ski's aan te trekken en het mij te leren. 'Jij gaat maandag gewoon mee naar boven!' roept hij. 'Het echte werk doen.'

Dat lijkt me wel wat, de uitdaging van zo'n oefen/kinderpiste is er ook snel af.

 

De eerste gondel vertrekt om 9.00 uur en we staan 10 minuten voor tijd paraat. Met z'n tienen stappen we even later op drieduizend meter hoogte weer uit. Bergtoppen en ravijnen. Zo komt het op mij over. Maar echt schitterend!

Het eerste stukje blijkt enorm stijl te zijn. De ene helft roetsjt gelijk naar beneden en de andere helft, onder wie ikzelf, stapt voorzichtig zijwaarts naar beneden. Halverwege besluit ik me toch maar te laten gaan. De piste is erg smal op dit stuk en vlak voor een opnieuw erg stijl stuk kom ik tot stil stand. Hier durf ik echt geen bochtjes te gaan maken. Veel te smal en zometeen stort ik ernaast naar beneden, oef... Dan maar weer rechtuit naar beneden. Ik kan me lang genoeg uit laten glijden voor ik bij de sleeplift ben. Voor mijn idee behaal ik een duizelingwekkende snelheid, maar het geeft een enorme kick!

 

Bij de sleeplift staat m'n broer te wachten. 'Bij de volgende piste ga ik je leren scherpe bochten te maken, anders ga je veel te hard.' Best, allemaal best. Het is een blauwe piste met stukjes rood. Het eerste stuk gaat perfect, bochtjes, afremmen, enz. Tot ik vaart krijg. Ineens lukt het bochtjes maken niet meer en ik ga steeds harder. Ik nader het rode gedeelte. Enorm stijl gaat het ineens naar beneden. Ik laat vele skieërs achter me. Dan zie ik tot mijn grote schrik dat onderaan de piste afgelopen is en er staat een lange rij mensen te wachten voor de sleeplift. Ik kan nóóit meer remmen!! Pardoes laat ik me vallen als ik me opnieuw bedenk hoe hard ik ga. Op mijn achterwerk glij ik verder, wat toch best wel hard schuurt. En ik minder amper vaart! Ik besluit mijn ellebogen en polsen te gebruik, om mijn achterwerk te verlichten. En zo glij ik als een soort bruggetje verder. Ik besluit dat ik nu toch echt tot stilstand moet komen en ik gooi mijn ski's opzij. Vlakvoor de rand van de piste lig ik stil. Een minuut later stopt mijn broer naast me. 'Waarom stop je nou met bochtjes maken?' 'Ja, sorry hoor, ik had veel te veel vaart.' 'Ja, dat komt omdat je stopt met bochtjes maken!' Hij glijd weer verder. Omdat de plek waar ik lig nog steeds erg stijl is, kom ik niet overeind. Ik doe de ski's af, ga rechtop staan, doe ze weer aan en ga het laatste stukje.

Enkele minten later laat ik me vol goede moed weer door de lift naar boven trekken. Heerlijk, zo rechtuit naar beneden skiën! Krijg je veel minder spierpijn van...


Posted: 09:13, 1/3/2007
Comments (1) | Add Comment | Link

Geestverfrissing

Onverwachte meevallers... Dat zit altijd mee. Gisteren met de opgegeven weersverwachtingen van een céntimeters dikke laag sneeuw, mochten we de kids al om half 1 de deur uit sturen. Met als gevolg dat ik om half 3 al thuis was. Dat het achteraf allemaal wel mee viel, was van later zorg. Of beter gezegd, van helemáál geen zorg.

 

Vandaag had ik de eerste twee uur een klas, en toen een tussenuur. Na de pauze ga ik met een verfriste geest naar mijn lokaal. Wat, op tafels en krukken na, leeg was... Wat voor kool wordt me nou gestoofd, denk je dan. Komt me die klas niet opdagen! Twee minuten later staat Arie de roostermaker voor de deur. 'Jouw klas heeft vandaag vrij, je hebt twee tussenuren.' Welaan! Dan ga ik mijn geest nog verder opfrissen!

 

Zo zit ik dan nu, ter compensatie van het tijdverdrijf en om wat meer plaats te maken voor de verfrissing, mijn geest te legen op dit digitale papier. Maar wat ik er allemaal uit moet gooien, is nog even de vraag. Ik heb namelijk nogal wat keuze. Laat ik het vooralsnog bij vandaag houden, te beginnen bij het moment dat mijn wekker ging.

 

Wat heb ik geleerd vanmorgen tijdens mijn stille tijd? Hmm, dat laat ik er maar inzitten, daar kan ik de hele dag nog wat aan hebben. Of liever gezegd, daar héb ik de hele dag nog wat aan.

Wat ik ter versterking en opbouw van de lichamelijke krachten heb genuttigd, heeft weinig met de geest te maken, maar desalniettemin laat ik ook dat er liever in zitten...

Alle files en rode remlichten wil ik wel dumpen, maar dat zit er gegarandeerd vanavond weer in. O nee, ik heb vanavond een zangavond voor Bunde in Lunteren, dus ik ga pas laat naar huis... (Allen van harte welkom trouwens!)

De eerste twee lesuren laat ik er ook inzitten, dat kan ik namelijk als fundament voor de volgende uren gebruiken. Wat deed ik fout, wat deed ik goed, wat ga ik dus anders doen.

 

Veel verder ben ik nog niet gevorderd. Maar ik bemerk dat de geest een behoorlijke capaciteit heeft. Er kan nog meer dan genoeg bij. Dus hoop ik straks met enige vulling in mijn geest en verder blanco en fris op te gaan naar de laatste twee uur!


Posted: 12:02, 9/2/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Superjob

Daar sta je dan hoor! Jong en onbezonnen, met een verantwoordelijkheid waar je 'u' tegen zegt. Medewerkster in de opvoeding van de jongere generatie. Voor een klas met zo'n vijfentwintig beginnende pubertjes, die het allemaal ontzettend goed weten, maar geen flauw idee hebben wat ze met het vak beeldende vorming aan moeten...

 

'Wie denkt hier allemaal dat je niet kunt tekenen?' Ongeveer tachtig procent van de vingers vliegt de lucht in. 'Sjonge, dan heb ik even goed nieuws voor jullie zeg!' Gespannen, verwachtingsvolle gezichten, schouders rechtop. Mogen we soms weg? 'Daarom zijn jullie hier, dan kun je het leren!' Schouders zakken weer in. Waarvoor moeten we nou tekenen leren, nergens voor nodig...

 

En daar gaan we dan met zo'n klas, die naar mate de les vordert, toch wat meer interesse krijgt. Toch wel leuk als je zo'n mooie vaas kunt tekenen, met schaduw erop. 'Mevrouw, mag ik er bloemen in tekenen?' 'Ja, ga je gang, en gebruik vooral je fantasie!'

 

IJverige gezichten over een dummy heengebogen. Een hoofd komt omhoog. 'Mevrouw, is het zo goed?' 'Ja, gaat heel goed. Misschien kun je die lijn wat meer daar heen zetten, en die kant wat donkerder maken.' De lijn wordt verschoven en het vlak wat donkerder gemaakt.

'Mensen, luister even allemaal! Duw niet te hard op je potlood, als je het dan gaat uitgummen, blijft de lijn in het papier staan. Begin licht, donker kan altijd nog!'

 

Trrringgggg!! 'Opruimen allemaal! Schrijf in je agenda....'

'Tot ziens, mevrouw, tot volgende week!' De hele horde stormt de klas weer uit, met z'n allen tegelijk door de deuropening. Waarbij er een paar blijven hangen en opnieuw een poging wagen.

De volgende klas komt binnen. Wie is die nieuwe mevrouw daar voor de klas? 'Goedemorgen allemaal! Welkom bij Beeldende Vorming, tekenen! Ik ben...'

'Wie denkt hier allemaal dat je niet kunt tekenen?' De volgende les is begonnen.

 

Kwart over drie zak ik in de docentenkamer neer. Bakje Cup a Soup erbij. Ik blaas de hitte eraf en neem voorzichtig een slok. Ik voel me niet meer zo jong en onbezonnen...


Posted: 12:29, 8/2/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

<%LinkTitle%> <%FriendURL%>